Kristofer Hičens – Jahač antiapokalipse

Ono što njega čini tako briljantnim jeste njegov retorički stil (i nezamenljivi britanski akcenat), potpomognut fantastičnim analitičkim umom i neverovatnom sposobnošću da to elokventno izrazi na način razumljiv i kristalno jasan apsolutno svakome.

Njegovo ime nije poznato širokom auditorijumu Srbiji. Prepoznajemo ga, pre svega, po njegovoj uspešnoj novinarskoj karijeri koja traje četiri decenije. Srećemo ga kao kolumnistu i društvenopolitičkog kritičara u kućama kao što su The Atlantic, Vanity Fair, World Affairs, The Nation, Free Inqury. Poznat je kao veliki poštovalac Džordža Orvela, Tomasa Pejna, Tomasa Džefersona i kao protivnik Majke Tereze, Bila i Hilari Klinton i Henrija Kisindžera.

Identifikovan kao jedan od četiri jahača „Novog ateističkog pokreta“, zajedno sa biologom Ričardom Dokinsom, piscem Semom Harisom i filozofom Denijelom Denetom, Hičens sebe svrstava u antiteiste i pripadnike filozofskih ideala „doba prosvetiteljstva“, konstantno apostrofirajući da je koncept boga ili natprirodnog bića totalitarno verovanje koje uništava individualne slobode i da slobode izražavanja i naučnog istraživanja treba da zamene religijska učenja koja definišu moral, etiku i ljudsku civilizaciju uopšte. Argumente protiv religije izneo je u knjizi: „Bog nije veliki – Kako religija truje sve“.

Poznat po konfrontirajućim stavovima i oštrim argumentima, Hičens je najprovokativniji i najprodorniji jer zadire dublje i temeljnije u ontološke, filozofsko-društvene, dnevnopolitičke socijalne teme, dotiče etiku i moral, stavljajući na uvid koliko je religija upletena u svaku nišu i same temelje egzistencije čovečanstva. Ono što njega čini tako briljantnim jeste njegov retorički stil (i nezamenljivi britanski akcenat), potpomognut fantastičnim analitičkim umom i neverovatnom sposobnošću da to elokventno izrazi na način razumljiv i kristalno jasan apsolutno svakome. Tako se na internetu pojavio tzv. Hitchslap.

R
ođen u Britaniji 13. aprila 1949. godine, postaje građanin Sjedinjenih Američkih Država na svoj 58. rođendan (2007. godine) na stepenicama Džefersonovog memorijalnog centra. Novinarsku karijeru započeo je u ranim sedamdesetim godinama XX veka tako što je diplomirao na Oksfordu i zaposlio se u omanjim listovima. Dobio je status neustrašivog levičara zbog agresivnog nastupa prema Henriju Kisindžeru, osudama Vijetnamskog rata i Rimske katoličke crkve.

U Ameriku je došao početkom osamdesetih, a njegove kolumne u „The Nationu“ su ga dovele u žižu javnosti, jer je vrlo oštro kritikovao Ronalda Regana, Džordža Buša Starijeg i američku spoljnu politiku u Južnoj i Centralnoj Americi. Godine 1992. postaje urednik/saradnik u „Vanity Fairu“ gde je deset puta godišnje objavljivao svoje tekstove. „The Nation“ napušta 2002. pošto se nije slagao sa politikom kuće oko rata u Iraku.

Kristofer Hičens ima vrlo šarenoliku biografiju. On je, pre svega, izvanredan autor, čiji je stil pisanja istančan, vrlo pitak, direktan, ličan i, nadasve, vrlo snažan. Neko bi rekao na trenutke kontradiktoran, ali, naravno, samo na prvu loptu ukoliko se ne uzme u obzir sve što on jeste.

Kroz njegov novinarski rad, talk showove, književne kritike, biografije i dokumentarne filmove, vidimo pre svega jednog običnog sisara (kako voli da oslovljava vrstu Homo sapiens) koji na jedan vrlo hrabar način iznosi stavove koji vrlo često nisu oni popularni (neke ljude su spaljivali i linčovali zbog izražavanja sitnijih stvari, recimo da je zemlja okrugla). Nedavno je dospeo na Forbsovu listu 25 najuticajnijih liberala u Americi, iako sebe vidi kao radikalnog, a ne liberalnog.

junu 2010, nakon objavljivanja memoara „Hitch-22“, dijagnoziran mu je rak koji je, najverovatnije, povezan sa njegovom velikom strašću prema alkoholu i cigaretama, iako je prestao sa pušenjem 2008. godine. Ovu vest objavio je u svojoj kolumni pod naslovom „Tema o raku“, gde je izložio svoju dijagnozu i ne tako pozitivnu prognozu da će biti veoma srećan „ukoliko poživi narednih pet godina“.

Originalni tekst objavljen u časopisu “Veliki Prasak”

Advertisements